دانلود رمان دردام رسوایی

برام تله گذاشتن محمد... منو تو دام انداختن... فقط میخوان رسوام کنن محمد....زجه هایی که میان دست‌های پدرو برادرش می‌زند، نمی‌تواند کاری از پیش ببرد. دیگر سلطنتش در این خانه و کنار من از هم پاشیده است. دور، دور مردهایی است که در خانه ام نگاه های خثمانه شان را روی من وزنی که سالها کنارم حمایتش کرده بودم، چرخ می دهند. چشم های دردمندم پشت سر خورشید که با حال فجیحی بین دست های پدرو برادرش سمت پله ها برده می شود تا برای همیشه از زندگیم محو شود، می ماند. برای یک لحظه دستش را از اسارت دستهای برادرش بیرون می کشدو ساعت مچی اش را از روی جزیره چنگ می زند. همان ساعتی که.... چشم روی هم می فشارم تا توده ی نشسته بر راه گلویم منفجر نشود.- این خونه مال منه... اجازه نمیدم کسی جز من اینجا رو تصاحب کنه... من برمی‌گردم محمد... من به اینجا تعلق دارم... برمیگردم...پدرش وسط پله ها رهایش می کندو با گامهای بلند برمی گردد. خلیل گردن می کشدو امیرحسین مچش را می‌گیرد و مانعش می شود. پدر خورشید با چشم‌های به خون نشسته و رگ گردن بیرون زده مقابلم می ایستد. با مشت های گره کرده سعی می کند، جلوی نفس نفس زدنهایش را بگیرد. اما چندان موفق نیست. با آن همه کتکی که به خورشید زدو امیرحسین به زور خورشید را از دست مشت و لگدهایش نجات داد، باید هم این گونه نفس کم بیاورد. با دندان های چفت شده انگشت تهدید جلوی چشمانم می‌گیرد و می غرد: - اگه غیرت داری طلاقش بده...نمی توانم زبان بچرخانم. قلبم متلاشی می شود. با بی رحمی تمام مقابل چند جفت چشم منتظر، ادامه می دهد: - بی ناموسی اگه طلاقش ندی... طلاقش بده تا خودم گردنشو ببرم....نمی توانم حتی نفس بکشم. بهت زده به پدری که از درد شکستن غرورش به زور خودش را کنترل می کند خیره می مانم. 

دانلود رمان حافظه‌ روشن آب

من همیشه بوی خطر را زودتر از بقیه می‌فهمیدم؛ مثل بوی نم خاک، درست چند ثانیه قبل از آنکه رگبار شروع شود. اما این‌بار، خطر بوی توتون پیپ و قهوه‌ی تلخِ همیشگیِ جمشید خان را می‌داد.سال‌ها زیر سایه‌ی سنگین این مرد نفس کشیده بودم؛ سایه‌ای که آن‌قدر وسیع و تاریک بود که آفتاب هیچ‌وقت به سهمِ من از این خانه نمی‌رسید. در عمارتِ پدربزرگ، هیچ‌کس کلمه‌ی «نه» را بلد نبود. انگار این دو حرفِ ساده، از تمام لغت‌نامه‌های کتابخانه‌ی چوبیِ بزرگش پاک شده بود.وقتی خبر نامزدی را داد، حتی نگاهم نکرد. داشت با مهرِ عقیق انگشتری‌اش بازی می‌کرد و طوری از آینده‌ی من حرف می‌زد که انگار دارد سندِ یک زمین بایر را به نام کسی می‌زند. پسری از یک خانواده‌ی پرنفوذ؛ یک انتخابِ بی‌نقص از نظر او، و یک غریبه‌ی مطلق برای من. این نامزدی، لباسی بود که بدون اندازه گرفتنِ رویاهای من دوخته بودند و حالا توقع داشتند بدون چانه زدن، آن را بپوشم، دکمه‌هایش را تا زیر گلو ببندم و خفه شوم.کابوسِ سال‌ها اطاعت، مثل طنابی دور گردنم پیچید. همیشه عادت داشتم یک قدم جلوتر بایستم تا آسیب نبینم، اما غریزه‌ام این بار نمی‌گفت «فرار کن». فرار برای کسانی بود که زمینِ خودشان را نمی‌شناختند. من ریشه‌هایم در همین خاک بود، اما دیگر نمی‌خواستم با آبِ مسمومِ تحکم بزرگ شوم. باید مرزها را از نو می‌کشیدم.دست‌هایم را روی میزِ چوب‌گردویِ براقش گذاشتم. میز سرد بود، اما خون در رگ‌های من می‌جوشید. سرم را بالا آوردم و برای اولین بار، بدون آنکه پلک بزنم، به چشم‌های عقاب‌گونه و بی‌رحمش خیره شدم.سکوتِ سنگین عمارت را می‌شد با چاقو برید، اما من قصد داشتم پایه‌های این خانه‌ی لعنتی را بلرزانم. نفس عمیقی کشیدم؛ ریه‌هایم از هوای تازه‌ی عصیان پر شد. وقتش بود فقط برای خودم نفس بکشم.صدایم نلرزید وقتی گفتم: «من این لباسِ دوخته‌شده را نمی‌پوشم، آقاجان… من با انتخابِ شما ازدواج نمی‌کنم.»نگاهش روی صورتم خشک شد. می‌دانستم طوفانی که در راه است، می‌تواند همه‌چیز را ویران کند. اما ترسی نداشتم. حافظه‌ی راکدِ این خانه حالا داشت با سنگی که من پرتاب کرده بودم، موج برمی‌داشت و روشن می‌شد. من وصال بودم؛ دختری که تازه فهمیده بود آینده‌اش، نباید چیزی کمتر از جسارتِ درونِ سینه‌اش باشد.