ـ مامان گل گاوزبون دم کشید؟

ـ آره دخترم

ـ زود بریزش تو اون لیوان بزرگِ

ـ حالا چرا لیوان بزرگ؟ تو فنجون همیشگیش ببر… زودتر سرد میشه.

ـنه بابا… فنجونش کوچیکه و فقط یه فنجون میخوره. اثرشم کمه، تو اون لیوان بزرگه بریز. خودم تند تند فوتش می کنم تا سرد بشه. راستی قرص زیر زبونی های بابا روهم بیار.

ـ باشه. فقط زود باش. یک ساعت بیشتر وقت نداریم.

لیوان گل گاوزبون دم کرده رو از مامان گرفتم و به حالت دو، از آشپزخونه بیرون رفتم. وقتی به پذیرایی رسیدم از سرعتم کم کردم تا پدر متوجه هیجانم نشه.

ـ بابایی بیا برات گل گاو زبان دم کردم.

ـ برای منِ؟!… من که چیزیم نیست.

ـ می دونم بابا، برای خودمون درست کردیم اضافه اومد، گفتیم خاصیت داره حیفِ دور ریخته بشه. اصلا این داروهای گیاهی برای سلامتی لازمه. حتما که نباید آدم مریض بشه بعد بره سراغشون.

ـ حالا چرا اینقدر زیاد؟

ـ آخه خیلی اضافه اومد.

با مشغول شدن بابا، نفس راحتی کشیدم و به این فکر کردم که حالا چطوری قرصهاشوبهش بدم؟ آخه الان که وقتش نبود.

با شروع برنامه ی مسابقات کشتی اضطراب و استرس من و مامان شروع شد. بابا عاشق کشتی بود، اما اگه برادرزاده اش توی مسابقات تیم ملی انتخاب نمی شد، خیلی ناراحت و غمگین می شد. استرس و هیجان براش خوب نبود… قلبش خیلی ضعیف بود، هیجان و ناراحتی براش مثل سم بود.

از صبح صد بار به مامان گفتم بزار برم بالای پشت بوم آنتن و از ریشه بکنمش.می اندازم گردن گربه کچل محلمون که همه ی موهای سرش به خاطر کتکهایی که خورده ریخته و تو خرابکاری معروفه. گوش نکرد و گفت:

– بابات هرطور شده میره و یه جای دیگه مسابقه رو می بینه. اونوقت حواسمون بهش نیست و یه بلایی سرش میاد. جلوی چشم خودمون باشه بهتره.

ـ باباجون بیا قرصاتو بخور.

خداروشکر اینقدر محو تماشای تلویزیون بود که متوجه عوض شدن زمان داروهاش نشد و سریع قرص واز دستم گرفت و خورد. با این کار بابا، منو مامان نفس راحتی کشیدیدم و مشغول تماشای مسابقه شدیم.

من اهل کشتی نبودم ولی برای اینکه بابا کسی رو داشته باشه که باهاش صحبت کنه و در مورد فوت وفن کشتی نظر بده، نگاه میکردم. تا یه چیزایی از کشتی یاد بگیرم وبتونم در موردش با بابا صحبت کنم، تا این جوری هیجانش تخلیه بشه….شاید اگر پسر بودم می تونستم کشتی گیر خوبی بشم و باعث افتخار بابا بشم. می دونستم که خودشم جوونی هاش کشتی می گرفته ولی نه در حد حرفه ای، فقط توی محله شون.